Παγκοσμίως η παραγωγή πλαστικών έχει αυξηθεί εκθετικά μέσα σε λίγες δεκαετίες - από 1.5 εκατ. τόνους το 1950 σε 322 εκατ. τόνους το 2015 - όπως και η ποσότητα των πλαστικών αποβλήτων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει εγκρίνει ήδη μέτρα για τη μείωση της ποσότητας των πλαστικών αποβλήτων συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης για ορισμένα πλαστικά προϊόντα μίας χρήσης αλλά και τον περιορισμό των ελαφριών πλαστικών σακούλων στην ΕΕ το 2015.
Στην Ευρώπη, η ανάκτηση ενέργειας είναι ο πιο ευρέως χρησιμοποιούμενος τρόπος για τη διάθεση των πλαστικών αποβλήτων, με δεύτερο την υγειονομική ταφή. Περίπου το 30% του συνόλου των παραγόμενων πλαστικών αποβλήτων συλλέγεται για ανακύκλωση, με τα ποσοστά ανακύκλωσης να ποικίλουν ανά χώρα σε μεγάλο βαθμό. Το ήμισυ των πλαστικών που συλλέγονται για ανακύκλωση εξάγεται προς επεξεργασία σε χώρες εκτός της ΕΕ για λόγους που περιλαμβάνουν την έλλειψη ικανότητας, τεχνολογίας ή οικονομικών πόρων για την επεξεργασία των αποβλήτων σε τοπικό επίπεδο. Μετά, όμως, από την πρόσφατη απαγόρευση της Κίνας στις εισαγωγές πλαστικών αποβλήτων, καθίσταται όλο και πιο επείγουσα η εξεύρεση άλλων λύσεων.
Το χαμηλό ποσοστό ανακύκλωσης πλαστικών στην ΕΕ σημαίνει μεγάλες απώλειες για την οικονομία καθώς και για το περιβάλλον. Εκτιμάται ότι το 95 % της αξίας του πλαστικού υλικού συσκευασίας χάνεται για την οικονομία μετά τον σύντομο κύκλο πρώτης χρήσης. Κάθε χρόνο, η παραγωγή και η αποτέφρωση πλαστικών εκπέμπει περίπου 400 εκατομμύρια τόνους CO2 παγκοσμίως, μέρος των οποίων θα μπορούσε να αποφευχθεί μέσω καλύτερης ανακύκλωσης.
Τα Μέλη του ΕΚ τον Σεπτέμβριο, υποστήριξαν την εφαρμογή μιας ευρωπαϊκής στρατηγικής βάσει της οποίας έως το 2030 όλα τα πλαστικά υλικά συσκευασίας πρέπει να είναι ανακυκλώσιμα. Αυτό δεν προϋποθέτει απλά τη βελτίωση του σχεδιασμού τους ώστε να είναι κατάλληλα για ανακύκλωση. Αλλά, και την υιοθέτηση μέτρων για την τόνωση της αγοράς ανακυκλωμένων πλαστικών όπως η δημιουργία ποιοτικών προτύπων για τις δευτερογενείς πλαστικές ύλες, η ενθάρρυνση της πιστοποίησης, η θέσπιση υποχρεωτικών κανόνων για το ελάχιστο ανακυκλωμένο περιεχόμενο, και η ενθάρρυνση των κρατών μελών να εξετάσουν το ενδεχόμενο μείωσης του ΦΠΑ στα ανακυκλωμένα προϊόντα.
