ΤΡΑΚΑΣΟΛ -  Η ιστορία πίσω από τις αποθήκες

Μέρος Γ' (τελευταίο)

Του  Μ.Α. ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ

Επιστημονικού Διευθυντή του Παττίχειου Δημοτικού Μουσείου-Ιστορικού Αρχείου & Κέντρου Μελετών Λεμεσού

Το 1946, οι εργαζόμενοι στην Τρακασόλ και τις άλλες εταιρείες - Σχίζα, Γαλαταριώτη, Λανίτη, Μαρκουλλίδου - αμείβονταν ανάλογα με την ποιότητα των χαρουπιών. Συγκεκριμένα, έπαιρναν 10 σελίνια την εβδομάδα μεροκάματο. Δεκαέξι γρόσια για αλεσμένο χαρούπι, 18 για το διαλεκτής ποιότητας και 15 για το χύμα. Η Τρακασόλ αγόραζε εκείνη την εποχή τα χαρούπια προς 73 σελίνια το καντάρι και τα πωλούσε 124 σελίνια σε Αγγλία, Γαλλία και αλλού. Η αγορά και η διάθεση χαρουπιών ήταν είδηση, όπως π.χ. η πρώτη εξαγωγή αλεσμένων χαρουπιών στο Λίβερπουλ το 1928.

Το εργοστάσιο έκλεισε κάποια στιγμή, την δεκαετία του 1950, όταν η Αποικιακή Κυβέρνηση άρχισε να προσανατολίζεται στη δημιουργία λιμανιού στη Λεμεσό. Για τον σκοπό αυτό έκανε τον Μάιο του 1953 δάνειο αξίας £26.000 στον Δήμο Λεμεσού, ώστε να χρησιμοποιηθεί για την απόκτηση του συγκροτήματος των αποθηκών καθώς και της γης, έκτασης περίπου 40 σκαλών στα νοτιοδυτικά των αποθηκών, για να κτιστούν καινούργια κτίρια για το τελωνείο και το λιμάνι.

Οι αποθήκες και το εργοστάσιο χαρουπιών του Τρακασόλ δούλεψαν μέχρι το 1960, περίπου, με το τέλος της Αποικιοκρατίας. Στην συνέχεια το κτίριο πωλήθηκε στην Κυβέρνηση, που το χρησιμοποίησε για αποθήκες του τελωνείου μέχρι που εγκαταλείφθηκε. Η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ανέλαβε τις αποθήκες μέχρι το 1980, οπότε έκλεισαν οριστικά.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε τα εξής:
Η Λεμεσός είναι ένα ανοιχτό και ζωντανό μουσείο βιομηχανικής κληρονομιάς, ένεκα των πολλών βιομηχανικών μονάδων που λειτούργησαν κάποτε στην πόλη και που έπαψαν σήμερα να υπάρχουν. Η βιομηχανική ιστορία της πόλης είναι ένας σημαντικός τομέας της εν γένει ιστορίας της. Η Τρακασόλ αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, που μπορεί να λειτουργήσει στην κατανόηση της βιομηχανικής ιστορίας της πόλης.